Köy Odası / Hasip TURAN

share on facebook  tweet  share on google  print  

Köy Odası / Hasip TURAN

"Öğretmenimiz Hasip TURAN'ın Hatıraları" için, toplam 1 sonuç arasından 1 - 1 arası sonuçlar
Köy

 

       Ne yapılabilir?
       Nasıl yapılabilir?

       Yapılmasını istediğim ve aklımdan geçirdiklerim için önce bu iki soruyu sorarım kendime. Ben köylülere, köylüler de bana ve şakalarıma alışmışlardı. Saygı sınırını aşmamak kaydıyla güler yüze ve samimiyete her zaman evet, laubaliliğin her türlüsüne hayır! Birbirimize karşı gösterdiğimiz güven ve saygı her şeyin üstündeydi.

       Hatırlayabildiğim kadarıyla adları, Hamdi ve Mustafa ile adlarını hatırlayamadığım diğer arkadaşlarla köy odasında oturuyorduk. Ben, basık tavanlı, tek pencereli odanın tavanını, duvarlarını gözden geçiriyordum. Hamdi, “Bize ziyafet vermeyi düşünüyorsan, burası müsait öğretmen, dedi. Ben, “He ya! size kuru üzümle çay ziyafeti vermeyi düşünüyordum, deyince, Hamdi, “Haydi arkadaşlar! hemen kaçalım buradan. Bu adamın ne kendi rahat duruyor, ne de yanındakileri rahat bırakıyor, diyerek şaka yaptı. Devamla “ Eeee de bakalım! nereden çıktı şimdi bu kuru üzümle çay ziyafeti? Ben, “Diyorum kiii, daha büyük, daha güzel, daha aydınlık bir köy odası yapamaz mıyız acaba? dedim. Hamdi,  “Demedim mi ben size arkadaşlar! Haydi gel de şimdi buna, diyebilirsen “hayır” de” dedi. Uzun uzun gülüştük... Sonra ne yapılması gerektiğini konuştuk. İşe duvarlar için taş kırmakla başlamağa karar verdik. 

       Neden olmasın?

       Pazar günü azıklarımızı, balyoz, kazma, manivela, eski nal, keski ve çekiç gibi gereçleri yanımıza alıp yola koyulduk. Gediktepe köyüne giden yol üzerinden sağa saptık. Bir kilise harabesinin yanından geçip “İşte burası” dedikleri bir tepenin yamacına vardık. Önce, kazmayla bir yeri kazdık. Sonra, buradan çıkardığımız büyük kayaların belli yerlerine keskilerle çentikler açtık. Açtığımız çentiklere balyozlarla keskileri çaktık. Kaya parçalanmayınca keskileri çıkarıp çentiklere su döktük, keskilerin her iki yanını eski nallarla destekleyerek kayalar parçalanıncaya kadar balyozlarla çakma işlemine devam ettik. Kayaları, belli kalınlıklarla plakalar halinde parçalamağa başladık. Yemek molası hariç, bütün gün çalıştık. Yaşamımda ilk kez böyle bir çalışma yapıyordum. Avuçlarım patlamış, kollarımda güç kalmamıştı. Akşama doğru köye dönerken yolda yürümekte bile zorluk çekiyordum. Fakat çok mutluydum, mutluyduk. 

       Tabii ziyafet için verdiğim sözü de yerine getirmeyi ihmal etmedim. Köy odasında; kuru üzümü avuç avuç ağzımıza doldurur, tavşan kanı, taze demli çaylarımızı yudumlarken, “Allah, kimseyi bu öğretmenin eline düşürmesin!”  “Bu kadar insanı bütün gün bedavaya çalıştırdı!”  “Gitsen de kurtulsak, senden!”  gibi şakalaşmaların ardı arkası kesilmiyordu.  Bu grubun sohbetine katılan diğer köylüler, olup bitenden habersiz oldukları için, konuşulanları şaşkınlıkla dinliyorlardı. 

       Sahi, ben köyden ayrıldıktan sonra, hayal ettiğim o “KÖYODASI” yapıldı mı?
       Bilmiyorum...


         Hasip TURAN


Not: Bu fotoğraflar, bu anımla ilgili olanlardır.


Kardere.com



Tür : Kültür - Sanat Tarih : 13.06.2009
[ Tüm yazılara ulaşmak için burayı tıklayınız. ]